نوبت کاری و مشکلات کارکنان

چكيده
در ابتداي سده 19 تکنولوژي پروژه هاي توليد به گونه چشمگيري براي ارضاي نياز هاي جامعه معاصر پيشرفت کرده است. اين پديده باعث تکامل روشهاي استفاده اثربخش از منابع و نيروي انساني موجود شده است. برخي کشورهاي صنعتي، نظام نوبتکاري را به عنوان رويکردي براي حداکثر بهر وري از منابع انساني و تضمين استمرار فعاليت صنايع و کارخانه ها اتخاذ كردند. در نتيجه جمعيت نوبتکار به گونه پيوسته اي رشد کرده و اين رشد اکنون سريع تر از گذشته دنبال مي شود. از سال 2004، يک پنجم نيروي کار دنيا به صورت شيفتي کار مي کنند(4002,Suzuki).
در اين مقاله برخي اطلاعات جديد درباره پيامد هاي مخرب نوبتکاري و راهکارهايي را به منظور دستيابي به نوبتکاري مطلوب شرح مي دهد. بديهي است بهينه سازي نوبتکاري خطرهاي سلامتي شغلي را در ميان نوبتکاران به حداقل رسانده و عملکرد را حداکثر و در ضمن بهره وري سازماني نيز افزايش مي دهد.

ادامه نوشته

نوبت كاری

مقدمه:

تعداد زیادی از كارخانجات بیشتر از 8 ساعت در طول روز، در یك، دو یا سه شیفت كار می كنند. اكثر كارگران در شیفت بعدازظهر برای جبران كارشان در آن زمان كاری، حقوق بیشتری دریافت می كنند. نوبت كاری و اضافه كاری برای استفاده بهینه از منابع موجود در صنعت دایر گردیده است و هدف مدیران برای رسیدن به تولیدات بیشتر در یك صنعت را سرعت می بخشد. كمپانیهای مختلف ماهیت های تجاری مختلفی( از نظر شرایط كاری، تولیدات و تعداد كارگران ) دارند و این دلیل مهمی برای توسعه سیستم های نوبت كاری مختلف می باشد. در این سیستمها مشكلات زیادی مطرح می گردد، مانند عدم هماهنگی بین كار و كارگران و دوره استراحت آنها، مشكلات اجتماعی، زندگی خانوادگی، عوامل مهم دیگری كه سیستم شیفتی را مشكلتر كرده است: مدت زمان كار، دوره استراحت و مرخصی ها می باشد. همچنین وقتی كه فعالیتها بطور مداوم برای 24 ساعت در یك روز و همچنین در همه سال صرفنظر از تعطیلات آخر هفته و جشن ها می باشد، این مساله حادتر می شود.

ILO در سال 1978 كاربرد سه نوع نوبت كاری را توصیه كرده است:

1-      سیستم غیر مداوم

2-      سیستم نیمه مداوم

3-      سیستم مداوم و متوالی

ادامه نوشته